Քարոզարշավի ողջ ընթացքում հանրության ականջներին հասնում էին ամենակոշտ հայտարարությունները՝ Ռոբերտ Քոչարյանին անհապաղ ձերբակալելու և պատժելու խոստումներով։ Բայց այսօր, երբ երկիրը գտնվում է հետընտրական խորը ճգնաժամի մեջ, իսկ ընդդիմությունը կանգնած է բախտորոշ ընտրության առաջ՝ վերցնե՞լ մանդատները, թե՞ ոչ, բողոքարկե՞լ արդյունքները, թե՞ գնալ պառլամենտ, պարզվում է՝ Քոչարյանի «սեկտը» (սահմանափակումը) բաց է, և նա հանգիստ լքում է Հայաստանը։
Սա լուրջ ու արդարացի հարցեր է առաջացնում թե՛ իրավական համակարգի, թե՛ հենց ընդդիմության առաջնորդի քաղաքական պատասխանատվության վերաբերյալ։
Առաջին հերթին հարց է առաջանում, թե ինչպե՞ս է ստացվում, որ աղմկոտ քրեական գործերով անցնող և երկրի ճակատագիրը որոշող ընտրություններին մասնակցած գործչի սահմանափակումներն այսքան հեշտությամբ հանվում են, և դատական համակարգը նրան հերթական անգամ երկրից դուրս գալու թույլտվություն է տալիս։ Սա կա՛մ խոսում է այն մասին, որ քարոզարշավի բոլոր «սպառնալիքներն» ու ձերբակալության խոստումները սովորական նախընտրական փուչիկ էին՝ ժողովրդի էմոցիաների վրա խաղալու համար, կա՛մ էլ տեղի է ունենում մի պրոցես, որը թաքցվում է հանրությունից։
Բայց ավելի քննադատելի է հենց քաղաքական կողմը։ Այս թեժ հետընտրական փուլում, երբ հազարավոր քաղաքացիներ սպասում են հստակ քայլերի ու կոնկրետ հանգուցալուծման, առաջնորդի մեկնումը երկրից ուղղակի հարված է սեփական էլեկտորատի վստահությանը։ Երբ քո թիմակիցներն ու ընտրողները կանգնած են երկընտրանքի առաջ, երբ վճռվում է հետագա պայքարի ռազմավարությունը, երկիրը լքելը և «տակտիկական դադարներ» վերցնելը նմանվում է պատասխանատվությունից խուսափելու կամ սեփական թիմին ու ժողովրդին անորոշության մեջ թողնելու քայլի։ Սա ստեղծում է հիմնավոր կասկածներ, որ թիկունքում ընթանում են կուլիսային պայմանավորվածություններ, և հանրությանը պարզապես օգտագործում են որպես քաղաքական առևտրի գործիք։
Ի վերջո, քաղաքական առաջնորդությունը ենթադրում է ներկայություն և պատասխանատվություն հենց ամենաճգնաժամային պահերին, այլ ոչ թե սահմանները բացել ու մեկնել այն ժամանակ, երբ երկրում ներքաղաքական իրավիճակը հասել է գագաթնակետին։
#Քաղաքականություն #Ընտրություններ #Հայաստան #ՀետընտրականՃգնաժամ #Ռոբերտ