Վերջին տարիներին Հայաստանում սպառնալիքներով լի պատերազմ է գնում՝ մեր երիտասարդների դեմ։ Թմրանյութերի շրջանառությունը գնալով աճում է, հասանելիությունն՝ աննախադեպ, իսկ վտանգն՝ անմիջական։ Հասարակության մեջ տարածված մտահոգությունը պատահական չէ․ մարդիկ առօրյայում արդեն տեսնում են այն, ինչի մասին երկար ժամանակ միայն շշուկներով էր խոսվում։ Այո, պաշտոնական թվերը միշտ էլ ավելի «խաղաղ» են թվում, բայց իրականությունը մարդկանց աչքերի առաջ է․ այսօր գրեթե յուրաքանչյուր ընտանիք լսում կամ հանդիպում է դեպքերի, որտեղ երիտասարդները ներքաշվել են թմրանյութային կախվածության մեջ։ Դա արդեն ոչ թե հեռու միջավայրերի խնդիր է, այլ մեր բակերում, դպրոցներում, համալսարաններում ընթացող մթին գործընթաց։ Ինչպե՞ս ստացվեց, որ այսքան հեռու հասավ Թմրանյութ ձեռք բերելն այսօր այնքա՜ն հեշտ է, որ նույնիսկ սարսափելի է մտածել։ Օնլայն էջեր, փակ խմբեր, բոթեր, անանուն վճարումներ՝ ամբողջ համակարգը դարձրել է գրեթե աներևույթ։ Իսկ այդ ընթացքում պետությունը շարունակում է ապրել 20 տարվա ժամանակահատվածի մեթոդներով, կարծես իրականությունն իրեն չի վերաբերում։ Չկան իրական կրթական ծրագրեր, որոնք կանխարգելման մասին են, ոչ թե ձևական «դասախոսություններ»։ Չկա իրավապահների տեսանելի աշխատանք, բացահայտումները մատների վրա են հաշվվում։ Չկա համակարգված պայքար, որը կզգացվի հասարակության մակարդակով։ Այս ամենի ֆոնին մարդիկ սկսում են մտածել ամենածանր հարցը․ Իշխանություններն արդյո՞ք անգործ են, թե՞ պարզապես չեն ուզում խանգարել այս հոսքերին Երբ տարիներ շարունակ խնդիրը խորանում է, բայց ոչ մի արդյունավետ արձագանք չկա, հասարակության մեջ բնականաբար ծագում են կտրուկ կասկածներ։ Թեև ուղղակի մեղադրանքները ապացույցներ պահանջող հարց են, բայց հանրային տրամադրությունը այսօր շատ պարզ է՝ «Եթե իշխանությունները ուզենային, վաղուց կանգնեցրած կլինեին այս ամենը»։ Մարդիկ տեսնում են՝ ցանկացած այլ թեմայով իշխանության արձագանքը լինում է արագ, կոշտ, համակարգված։ Իսկ այստեղ՝ երկրի ապագայի, երիտասարդության անվտանգության հարցում՝ լռություն, անորոշություն, անտարբերություն։ Եվ սա ամենածանրն է․ երբ հասարակությունն այլևս չի հավատում, որ պետությունը պաշտպանում է իր երեխաներին։ Ի՞նչ է պետք անել Այս խնդիրը չի լուծվելու մեկ հայտարարությամբ կամ մեկ «խոստումով»։ Պետք է՝ իրական կրթական ծրագրեր դպրոցներում և բուհերում, ոչ թե ձևական դասախոսություններ, օնլայն տարածումների դեմ՝ տեխնոլոգիական վերահսկողություն, թմրանյութային շղթաների արմատական բացահայտումներ, ոչ թե մանր-մունր դեպքերի հրապարակում, թափանցիկություն և հաշվետվողականություն, համայնքային ներգրավվածություն, ծնողների աջակցություն, հասարակական կազմակերպությունների միացում։ Եզրահանգում Այսօր Հայաստանի ամենախոցելի թիրախը երիտասարդությունն է։ Եվ եթե պետությունը շարունայի լռել, մարդիկ շատ ցավալի զգացողություն են ունենալու՝ որ իրենց երեխաներին պաշտպանելու համար մնում են միայն իրենք։ Թմրանյութերի պայքարը պետք է դառնա պետական գերակայություն, այլ ոչ թե «մի կողմ մղված» թեմա։ Ի վերջո, եթե չենք պաշտպանում մեր սերունդը, ինչի՞ վրա պիտի կառուցվի այս երկրի ապագան։
2025-12-01