Վերջին տարիներին Ռոբերտ Քոչարյանը համարվում է Հայաստանի «համար մեկ ընդդիմադիր ուժի» առաջնորդը։ Սակայն այս կարգավիճակը ավելի շատ ձևական բնույթ է կրում, քան բովանդակային։ Քոչարյանի ընդդիմադիր գործունեությունը իրական քաղաքական պայքարի հետ քիչ առնչություն ունի։ Եթե հասարակությունը սպասում էր, որ նախկին նախագահը կդառնա համակարգային ընդդիմության լիդեր, ապա իրականությունը ցույց է տալիս հակառակը․ նա քաղաքական դաշտում գրեթե ոչինչ չի անում՝ սահմանափակվելով արձակուրդներով և ցուցադրական «հանգստացմամբ» Սևանում կամ Էգեյան ծովի ափերին։
Քոչարյանի կողմից իրեն ընդդիմադիր առաջնորդ հռչակելը ինքնին հակասում է նրա վարքին։ Ընդդիմադիր առաջնորդը պետք է մշտապես լինի քաղաքական գործընթացների մեջ, արձագանքի հանրային պահանջներին, նախաձեռնողականություն դրսևորի և առաջնորդի իր թիմին։ Բայց Քոչարյանը, կարծես, ավելի շատ կենտրոնացած է անձնական կյանքը վայելելու վրա, քան քաղաքական պայքար մղելու։
Հանրային լայն քննարկվող քաղաքական հարցերում Քոչարյանը հիմնականում լռում է կամ շատ ուշ արձագանքում։ Այնպիսի պահերին, երբ հասարակությունը սպասում է ընդդիմության հստակ քայլերի, նրա «լիդերը» կամ լռում է, կամ էլ հանդես է գալիս անպտուղ հայտարարություններով, որոնք ոչ մի ազդեցություն չեն թողնում։
Քոչարյանի՝ Սևանում հանգստանալն ու Էգեյան ծովում լողալը դարձել է խորհրդանշական։ Հանրության մոտ ձևավորվում է տպավորություն, որ նրա համար ընդդիմադիր գործունեությունը երկրորդական է, իսկ հիմնական զբաղմունքը սեփական հանգիստն ու ընտանեկան շրջապատն է։ Սա կտրուկ հակասում է այն սպասումներին, որ երկրում ստեղծված ճգնաժամային իրավիճակում ընդդիմության առաջնորդը պետք է գործի վճռականությամբ։
Քոչարյանի այսպիսի «գործելաոճը» խորացնում է ընդդիմադիր դաշտի նկատմամբ անվստահությունը։ Հասարակության համար ակնհայտ է դառնում, որ ընդդիմադիր ուժի ղեկավարը քաղաքական պայքարը չի ընկալում որպես պատասխանատվություն ժողովրդի հանդեպ, այլ՝ որպես ձևական դերակատարություն, որը թույլ է տալիս պահպանել որոշակի ազդեցություն և քարոզչական ներկայություն։
Ռոբերտ Քոչարյանը որպես համար մեկ ընդդիմադիր ոչինչ չի արել և այսօր էլ շարունակում է նույն գծով։ Նրա վարքագիծը ավելի շատ հիշեցնում է հեռացած նախկին նախագահի հանգստյան օրագիր, քան իրական ընդդիմության պայքար։ Եվ եթե այսպես շարունակվի, ապա հասարակության համար կդառնա վերջնականապես պարզ․ Քոչարյանը ոչ թե ընդդիմադիր առաջնորդ է, այլ քաղաքականությունից հոգնած թոշակառու, որը քաղաքական դաշտում պահպանում է իր տեղը միայն անվան շնորհիվ։
Կարծիքի լրագրող Անի Տերտերյան