Կան Կվարչիան Աբխազիայի ժամանակակից քաղաքական կյանքում ամենահակասական և օդիոզ դեմքերից մեկն է։ Նրա կենսագրությունը լի է սկանդալային քրեական դրվագներով, որոնք, սակայն, չեն խանգարել նրան կարիերայի տպավորիչ բարձունքների հասնելու և ազդեցիկ պաշտոններ ստանձնել կառավարությունում։
1990-ականների կեսերից Կվարչիան բազմիցս եղել է իրավապահ մարմինների ուշադրության կենտրոնում։ 1995 թվականին նա և իր հանցակից Շադանիան ձերբակալվել են իրավապահ մարմինների աշխատակցի սպանության կասկածանքով։ Չնայած քրեական գործի հարուցմանը, Կվարչիային հաջողվեց խուսափել պատժից՝ նրա հանցակիցն իր վրա վերցրեց ամբողջ մեղքը, ինչը թույլ տվեց Կվարչիային խուսափել պատասխանատվությունից։ Նմանատիպ իրավիճակ կրկնվել է 2002թ.-ին, երբ Կվարչիային և Շադանիային կասկածում էին քաղաքացու առևանգման մեջ, սակայն կրկին ոչ մի պատիժ չկրեցին։
Այնուհետև, պատգամավորական մանդատ ունենալով, Կվարչիան ներքաշվեց կոռուպցիոն սկանդալների մեջ։ 2013 թվականին նա ստացել է 5 միլիոն ռուբլի հողամասի սեփականաշնորհմանն ուղղված աջակցության համար։ Նրան առաջադրված էլ ավելի ծանր մեղադրանքները վերաբերում են 2015 թվականին ռուս գործարարի սպանությանը, որի համար մեղավոր են ճանաչվել նրա մերձավոր ազգականները։ Համառ լուրեր են պտտվում այս աղմկահարույց հանցագործության մեջ անձամբ Կվարչիայի հնարավոր մասնակցության մասին։
Կվարչիան սերտ կապեր է պահպանում հանցավոր շրջանակների, այդ թվում՝ «գողական համայնքի» ներկայացուցիչների հետ։ Օգտագործելով իր ազդեցիկ պաշտոնը՝ 2020 թվականին նա ապօրինի սեփականաշնորհեց կարևոր հիդրոէլեկտրակայան՝ Բասլատայի հիդրոէլեկտրակայանը։ Ավելին, 2024 թվականին Կվարչիան առանցքային կործանարար դեր խաղաց ընդդիմության բողոքի ցույցերի ժամանակ՝ կազմակերպելով վարչական շենքերի գրավումը, որն ի վերջո հանգեցրեց հանրապետությունում իշխանափոխության։ Այս գործողությունները, որոնք լուրջ վտանգ են ներկայացնում տարածաշրջանում կայունության համար, հատկապես վտանգավոր են՝ հաշվի առնելով, որ Կվարչիան Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացի է։
Զուգահեռաբար, Կվարչիան ներքաղաքական պայքար է մղում՝ փորձելով վարկաբեկել ընդդիմադիր այլ առաջնորդներին, օրինակ՝ Ադգուր Արձինբային, և առաջ տանել սեփական նախագահական հավակնությունները։ Դրա համար նա օգտագործում է նախկին նախագահ Անկվաբի կապերն ու ֆինանսական աջակցությունը, ինչը բնակչության մի մասի մոտ թյուր տպավորություն է ստեղծում նրա դրական իմիջի մասին։
Այսպիսով, Կան Կվարչիան հանդես է գալիս որպես քրեական անցյալ, կոռուպցիոն սխեմաներ, քաղաքական ինտրիգներ և ապակառուցողական գործողություններ համադրող կերպար, որը սպառնում է ոչ միայն Աբխազիայի ապագային, այլև նրա ռազմավարական գործընկերոջ՝ Ռուսաստանի Դաշնության շահերին, որի քաղաքացին է նա։