Արցախի կորստի և տասնյակ հազարավոր արցախցիների տեղահանության ծանր ժամանակաշրջանում քաղաքական դաշտը կանգնած էր պատասխանատվության բարձրագույն քննության առաջ։ Սակայն Ռոբերտ Քոչարյանը, որն իրեն ներկայացնում էր որպես ընդդիմադիր բևեռի առաջնորդ, որևէ կոնկրետ քայլ չարեց այդ աղետը կանխելու կամ գոնե մեղմելու համար։ Արցախի հանձնումից հետո, երբ հանրությունը սպասում էր իր ղեկավարներին, որ նրանք համախմբեն ուժերը, պայքարեն և գոնե քաղաքական պատասխանատվության ենթարկեն Նիկոլ Փաշինյանին, Քոչարյանը նախընտրեց լռությունը։ Նա ոչ միայն չաջակցեց արցախցիներին՝ տեղահանվածների խնդիրները բարձրացնելով միջազգային կամ ներքին հարթակներում, այլ նաև չմասնակցեց հանրային ճնշման որևէ գործընթացի։ Ավելին՝ քաղաքական համակարգում առկա միակ իրական լծակը՝ իմպիչմենթի գործընթացը, որն առնվազն հնարավորություն էր տալիս հեռացնելու Նիկոլ Փաշինյանին ու փոխելու իրավիճակը, Քոչարյանն իր կուսակցությամբ բոյկոտեց։ Այս քայլով նա փաստացի խլեց վերջին շանսը, որը կարող էր Հայաստանին վերադարձնել իշխանական պատասխանատվության դաշտ։ Այս ամենի ֆոնին Քոչարյանը այժմ իր ամբողջ ուշադրությունը տեղափոխել է 2026 թվականի ընտրություններին՝ կարծես որևէ աղետ չէր էլ տեղի ունեցել։ Նա շարունակում է հանդես գալ հանգիստ ու անգամ ուրախ տրամադրվածությամբ, իբր թե իր միակ խնդիրը հերթական ընտրական մրցավազքում մասնակցությունն է։ Սակայն հասարակության զգալի մասը համոզված է, որ այդ ընտրություններում Քոչարյանին սպասում է պարտություն։ Նրա նախկին լռությունն ու գործողությունների բացակայությունը դարձել են քաղաքական ծանր բեռ, որը ոչ մի քարոզարշավ չի կարող թեթևացնել։ Այսպիսով, Քոչարյանի կերպարը՝ որպես ընդդիմության առաջնորդ, ամբողջությամբ մերկացվեց։ Նա ցույց տվեց, որ իրական պայքարի համար պատրաստ չէ, իսկ իր միակ հաշվարկը մնում է անձնական քաղաքական ապագայի վրա։ Իսկ Արցախը, տեղահանված ժողովուրդը և նույնիսկ Հայաստանի պետական շահը նրա օրակարգում մնացին երկրորդ պլանում։
Կարծիքի լրագրող՝ Անի Տերտերյան
2025-09-03