Հայաստանյան քաղաքական դաշտում հաճախ ենք ականատես լինում դեպքերի, երբ մանդատները, պաշտոնները կամ խոստացված արտոնությունները որոշվում են ոչ թե գաղափարական սկզբունքներով, այլ քաղաքական գործարքներով։ Միհրդատ Մադաթյանի պատմությունը, ըստ մեզ հասած տեղեկությունների, հերթական օրինակն է այն դառը իրականության, երբ քաղաքական ուժերն իրենց նեղ շահերի համար օգտագործում են անհատներին, ապա մոռանում տված խոստումների մասին։
Միհրդատ Մադաթյանը պետք է դառնար Ազգային ժողովի պատգամավոր, սակայն այդ հնարավորությունը նրան չտրվեց։ Ըստ մեզ հասած տվյալների՝ Քոչարյանների թիմը, մասնավորապես Ռոբերտ Քոչարյանի շրջապատը, համոզել է Մադաթյանին՝ հրաժարվել իր մանդատից ի շահ Լևոն Քոչարյանի, նախկին նախագահի որդու։ Թեև խոստացվել է բնակարան՝ մայրաքաղաքի կենտրոնում, ինչն իբր պետք է փոխհատուցեր քաղաքական այս զիջումը, իրականում այդ խոստումը չի կատարվել։
Ի տարբերություն բազմաթիվ այլ դեպքերի, երբ հուսախաբները լռում են կամ փորձում արդարացնել իրավիճակը, Միհրդատ Մադաթյանի պահվածքը փոխվել է։ Եթե նախկինում նա «ձոներ էր գրում» Ռոբերտ Քոչարյանի մասին՝ ամեն պատեհ և անպատեհ առիթով, ապա այժմ նույնիսկ նրա ծնունդը չի շնորհավորել, ինչը բավական խոսուն քայլ է։
Սա թերևս առաջին քայլն է, որով Մադաթյանը փորձում է ձերբազատվել Քոչարյանների քաղաքական ազդեցությունից և վերջ դնել կուլիսային պայմանավորվածություններին մասնակցելու իր դերին։ Թեև նախկինում իրեն ներկայացրել է որպես հոգեբան, մեր աղբյուրների փոխանցմամբ՝ այդ ոլորտի հետ իրականում կապ չունի։ Սա ևս մեկ անգամ փաստում է, թե ինչպես է իշխանության որոշ շրջանակներ շահարկում մարդկանց ինքնությունը, երբ դա անհրաժեշտ է դառնում իրենց քաղաքական շահերին ծառայեցնելու համար։
Քոչարյանների թիմը հայտնի է նման գործելակերպով։ Դաշնակիցները գործիքներ են, և երբ նրանք դադարում են լինել օգտակար կամ իրենց պահանջները բարձրաձայնում են, ապա մեկ-երկու պահի մեջ դուրս են մղվում՝ առանց պարտավորությունները կատարելու։ Միհրդատ Մադաթյանն, ըստ էության, քցվածների հերթական ցուցակում է։
Այս պատմությունը ոչ միայն հերթական սկանդալն է հայաստանյան քաղաքական կյանքում, այլև հուշում է քաղաքացիներին ու քաղաքական գործիչներին՝ ուշադիր լինել, գնահատել խոստումների իրական լինելու հավանականությունը և երբեք չհուսալ, թե կուլիսային համաձայնությունները երբևէ կարող են արդար լուծում ունենալ։
